Ik ben Ed Hoogenkamp, geboren in Den Haag. Ik woon nu al weer acht jaar in Sant Cugat del Valles, een dorp dicht bij Barcelona, Cataluña, Spanje.
Waarom een Weblog?
Mijn hele (volwassen) leven heeft het altijd gekieteld in mijn hoofd: We doen iets verkeerd met zijn allen. Veel verder dan diepgaande gesprekken met een hoop drank op (‘We moeten de wereld veranderen!!’) kwam ik niet.
Ooit stelde ik een grootse daad: mijn cassettespeler in mijn auto was stuk. Mijn zoontje Nicky, toen een jaar of vijf, dacht dat het gleufje waar de cassete in moest, een soort spaarpot was. Hij gooide er zijn muntjes in. Kortsluiting. Stuk.
Ik wilde hem laten repareren en ging naar een winkel. De man die mij hielp verzekerde me dat een nieuwe kopen goedkoper was, maar ik stond erop dat mijn apparaat gerepareerd werd. De rekening was inderdaad hoger dan de aanschafkosten van een nieuwer en beter apparaat. Mijn punt:
We vernielen de aarde door alles maar weg te gooien en onze economie zo in te richten dat vervangen beter is (en gestimuleerd wordt natuurlijk) dan repareren.
Dit is wat kort door de bocht natuurlijk, maar ik hoop dat het globaal de gedachte weergeeft.
(ik kom er nog op terug). Dit tamelijk onzinnige ‘casetterecorder gebaar’ noem ik om aan te geven dat ik wel iets wilde doen, maar dat het op zijn best incidenteel was (ik kocht ook gewoon het nieuwste model DVD speler.) en eigenlijk elke richting miste.
Het moment dat ik ‘gegrepen werd’ en dacht ‘Hier wil ik aan mee doen’ was toen ik op televisie midden in een programma viel waarin William McDonough en Michael Braungart het fenomeen Cradle to cradle uitlegden. Zo moet het, dacht ik, en ik ga mee doen.
Dit is een beweging die wereldwijd groot moet worden en elke steun verdient die het krijgen kan.
Het mooie is dat het een volkomen positieve insteek heeft: laten we nadenken over hoe het beter kan, niet over hoe het minder slecht moet.
Minder met de auto rijden is geen oplossing, hoe maken we die auto zodat hij niet vervuilt, dat is de uitdaging. Hoe kunnen we onze economie inrichten zodat we daadwerkelijk onze wereld beschermen.
Krantenpapier kan slechts beperkt gerecycled worden omdat de inkt niet van het papier gescheiden kan worden. Het gerecyclede papier is grijzer en kan een derde keer al nauwelijks meer gebruikt worden. Het boek waarin het cradle to cradle gedachtengoed wordt uitgelegd is zo gemaakt dat de inkt gescheiden kan worden van het materiaal waarop het gedrukt is. Beide kunnen eindeloos gebruikt worden.
Een uitdaging voor iedereen om mee kan denken. Het is werkelijk een fantastische kans.
It is time for our civilization to rethink the way we live, work, travel, design, build and consume. To think that we are doing our part simply by driving a hybrid car and recycling our paper, bottles, and cans is a dangerous illusion. For years, environmentalists have been telling us to do more with less in order to make change happen. This is simply not enough. We are going to have to fundamentally change the way we design our products, industries and cities. Our current recycling methods are inefficient and only serve to perpetuate the “cradle-to-grave†manufacturing model that we’ve been using for hundreds of years.
